سارکوییدوز بیماریای چندسیستمی و پیچیده است که در آن پاسخ ایمنی بدن باعث تشکیل گرانولومهای التهابی در بافتهای مختلف، بهویژه
در عملکرد طبیعی دستگاه ایمنی، تعادل میان سلولهای فعالکننده (مانند T‑helper) و مهارکننده (یعنی T‑regulatory cells یا T‑reg) برای جلوگیری از خودایمنی حیاتی است. هنگامی
درک عمومی از التهاب معمولاً با تب، گرما و قرمزی گره خورده است؛ اما در بسیاری از شرایط بالینی، واکنشهای
درمانهای بیولوژیک بر پایه مهار سیتوکینهای کلیدی مانند فاکتور نکروزدهنده تومور (TNF‑α)، تحولی بزرگ در کنترل بیماریهای خودایمنی مانند آرتریت
سیستم تنفسی یکی از حساسترین بخشهای بدن در برابر التهاب و تخریب بافتی است. بسیاری از بیماریهای خودایمنی و التهابی
در بدن انسان، آنتیبادیها نقش محافظتی علیه عوامل مهاجم دارند، اما گاهی برخی از آنها در شرایط خاص، بهویژه هنگام
سیستم کمپلمان یکی از مهمترین اجزای ایمنی ذاتی بدن است که از مجموعهای از پروتئینهای سرمی تشکیل شده و در
آنتیبادیهای ضدسیتوپلاسم نوتروفیل (ANCA) یکی از شاخصهای مهم در تشخیص واسکولیتهای سیستمیک هستند. این آنتیبادیها معمولاً با دو الگوی ایمونوفلورسانس
واسکولیت (Vasculitis) گروهی از بیماریهای التهابی است که در آن سیستم ایمنی، دیواره رگهای خونی را هدف قرار میدهد و
مولکول گیرنده اینترلوکین‑۲ محلول (IL‑2R Soluble ) یکی از نشانگرهای ایمنی قابلاعتماد در ارزیابی فعالیت و پیشرفت بیماریهای لنفوپرولیفراتیو است. این گیرنده،
