اختلالات حافظه و کاهش تمرکز در بیماران دیابتی از جمله شکایات شایعی است که اغلب بهاشتباه صرفاً به “افسردگی” یا
نوروپاتی دیابتی یکی از شایعترین و ناتوانکنندهترین عوارض در بیماران مبتلا به دیابت مزمن است. این اختلال ناشی از آسیب
اضطراب، صرفاً یک احساس ذهنی نیست؛ بلکه حاصل تعامل پیچیدهای میان مغز، سیستم عصبی خودکار و محورهای هورمونی بدن بهویژه
افسردگی همیشه منشأ روانی صرف ندارد. در بسیاری از بیماران، علت اصلی اختلال خلق ناگهانی، کاهش تمرکز، و احساس بیحالی،
کاهش آلبومین خون (هیپوآلبومینمی) یکی از یافتههای شایع در بیماران بستری، بهویژه در بیماران بدحال، دچار سوءتغذیه یا مبتلا به
سکته مغزی در سنین پایین، بهویژه زیر ۵۰ سال، پدیدهای نگرانکننده است که برخلاف موارد سالمندی، معمولاً ناشی از عوامل
سندروم بدخیم نورولپتیک (Neuroleptic Malignant Syndrome) یکی از اورژانسهای نادر اما کشنده در روانپزشکی است که اغلب پس از مصرف داروهای آنتیسایکوتیک
داروهای ضدافسردگی گروه مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRI) از پرمصرفترین داروهای روانپزشکی هستند. اگرچه معمولاً ایمن و مؤثرند، اما گاهی میتوانند
احساس خستگی، خوابآلودگی یا ضعف غیرمنتظرهی عضلات پس از شروع برخی داروها ممکن است بهسادگی نادیده گرفته شود، اما در
داروی متفورمین بهعنوان یکی از پرمصرفترین داروهای دیابت، نقش مهمی در کنترل قند خون بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲
